Kategori: KAMP 🚲🏕️🚶

Aslında zorunlu olduğunu hissetmedikçe ne gece ne sabahın köründe ne de yoğun tipide sürüş yapmak işime gelmez. Yapmak zorunda kaldığımda en iyi bildiğimi sandığım yollar bile o karanlık havada bana yabancılaşacaktır. Hatta neler kurmam ki kafamın içinde. Her karaltı saçma sapan bir objeye, sanki bir canlıya dönüşebilir.

Kavuşma müthiş duygu. Önüne konan her şeyi olduğundan küçük gösteren kırık merceklerin birleşip bir fotoğraf makinesi olmasına benziyor. Randevu makinesinden buluşmaya, bugünün iyimserliğinden geleceğe bakmak, taşkın bir kalp temposunu kamerayla izleme hissi veriyor.

Onlara yanaşacağımı sanıyorlar ama değil. Yabancısı değilim buranın. Anlamaya çalışıyorlar. Şimdi kim bilir neler kuruyorlar. Söğüşlenecek bir yabancı. Cin gibi bakıyorlar. Kalelerin kalesine çıkmak istiyorum, götürür müsünüz beni, diyorum. İlk kez tırmanacağım. Uzak değildir umarım. Yakalanıyorlar. Para sorun değil. Gene de biraz fazlasını versem mi? Oysa gözüm velespitimde. Emekli olunca…

Sonunda yolculuk ânı geldi, güneşe ve doğaya, dolunaylı ve ipil ipil yıldızlı gecelere, denize ve çimenlere, sere serpe yollara, dünyaya kavuşmak için gün sayıyorum. Neredeyse bütün kış boyunca özlemini duyduğum, hazırlıklarını yaptığım velespit turnelerim için yola çıkacak, bu uzun hasretliğe son vereceğim.