Kategori: GEZENTİ

Göç öyküsü 1887’ye gidiyor, yerleşiyorlar Kozyatağı Can Sokaktaki araziye. Ben & kardeşlerim o mazinin toprağıyla, köklerimizin mahsulleri ve devamıyız.

Hayat Bilgisi kitabında serçelere ekmek atardı çocuklar. Başlarında ponponlu kukuleta, boğazlarında savruk atkılar. Hep gülerdi Hayat Bilgisi kitabındaki çocuklar ve kardan adamlar. Kartopu oynanırdı Hayat Bilgisi’nde. Biz de onlara öykünürdük, hep kızlara fırlatırdık sıkıştırılmış topları. Dudaklarımızın kenarlarında şeytani, hin bir kıvrık. Kızların yanakları ansızın pembeleşirdi. Yoksa bizimki de mi? Öyle…

Hayatımda hayaller hiç eksik olmadı. Benim ütopyaya karşı çok özel bir sevgim hep var oldu. Hiç uzak durmadım; bilakis burnunun dibine kadar yaklaşıp nefesini içime çektim. Ütopya ile inadı, umut ile kavgayı hep birbirine yakın tuttum.

Herkesin anlatacağı bir hikâyesi mutlaka vardır. Çok doğru. Doğru olmayansa her hikâyenin yayınlamayı hak ettiği sanrısıdır. Peki ya ŞAKACI masalları?

Kış, Kazasker’deki evimizin muhteşem bahçesine lodoslarla beraber gelirdi. Kocayemiş ağaçlarının çamlarla birleştiği ön bahçenin poyraz tarafında ise çok güzel, enfes bahçeli evler vardı. Kimi tek katlı, kimi iki, bilemediniz üç. Ama hepsi içinde mutlaka çiçekleri, çiçek saksıları, avluları olan bahçeli evlerdi.

Hüzünden tat alan biri olarak, sonbahara yakışan bir şey yapma fikrine kapılınca aklıma hemen “Şakacı Sokak” geldi. Doğduğum, büyüdüğüm, çocukluğum, delikanlılığım filan… Hüzünlendim.

2018’den 2020’ye.. “Şakacı Sokak Şaka Gibiydi” belgeseline ilişkin yapmakta olduğum bir dizi bisikletli turlarda en önemli kaynağım yıllardır kaleme almakta olduğum “Yaşamımdan Damıtılmış Anılar” adlı çalışmam. Hâlâ birçok şeye ışık tutuyor. Şimdi bisikletimle zaman makinesine atlıyor, o sürükleyici romansı geçmişe ışınlanıyoruz…