Etiket: DİZİ🖋️

Bütün güzellikleri varlığında toplayan doğa, niçin kendi yaratımı olan insanı yeryüzüne getirmiş, sonra da kendi yarattığını kendi tutku dolu kıskacı boğmaya çalışmıştır. Bu soru bizleri yaşama bağlayan ikilemlerin ne derecede cahil, ne derecede okuryazar olduklarını acaba belirleyebilir mi? SESSİZLİĞE GÖMÜLMEK bu açıdan bakıldığında bir anlamlar dünyası mı? Nedir sessizce ağlamak…

İnsanoğlunun düşünme ve yaratma yeteneğinin doruklarda dolaştığı dönemlere ve kişilere ait yapıtlar adına kültür ya da uygarlık dediğimiz o olağanüstü serüvenin ana etkenleridir. Yüzyıllar öncesinden gelen bu yapıtları (türü ne olursa olsun) okurken, o insanı insan yapan cevheri keşfederiz. İçinde yaşadığımız doğal ve toplumsal koşulları aşma, dünyayı anlama ve yorumlama…

Benim derdim umutsuzluktan zevk alma duygusunu çıkarsamak değil, umutsuz olduğum durumlardan ders çıkartmak. Eğer yalnızlık eyerimdeki yeni değer olacaksa umutsuzluğu romantizme nasıl çevirebilirim bunu düşünmeye başlamalıyım şimdiden. gEZENTİ şEREF ~ E-2022/007 Esinti Tarihi: Pazar, 30.01.2022 Sağanak yağmurların yıkadığı tenha sokaklarda umut duşu almak. Islak düşüncelere dalmak; demek böyle bir şey.…

Sartre, umutsuzluğa kapılmanın neden olduğu sevinçten bahseder, Paul Nizan’ın “Aden” kitabındaki 1960 tarihli yazısında, İkinci Dünya Savaşı’nın ardından bir moda hâline gelen umutsuzluktan. Nasıl bir zevktir bu? Her şey için kendilerini özgür hissederler, özgürlükleri, dünyevi zevklere düşkünlüklerinin gerekçesi olur umutsuzluk. Umut etmek, bir sorumluluk yükler çünkü. Âşık olursun, sevişirsin, okursun,…

Tüm hikâyeler,  denge bozulduğunda başlıyor. Dengeyi bozacak bir sorun… Rutinin dışında bir davranış… Bir sıra dışı müdahale… Bir çığlık, canhıraş bir çığlık… Camları zangırdatacak… Kimsenin gözüne perde inmiş gibi bakar kör olmayacağı… Olamayacağı, dalga dalga titreten bir çığlık belki. Yedi uyuyan ruhları silkeleyecek, çığlık, bir çığlık… gEZENTİ şEREF ~ E-2022/005…

Denize yüzümü dönüp sisin içinde bir görünüp bir kaybolan anılarımı seyre dalıyorum. Benim ki tutarlı bir hayat mı, tutarsızlıklarım gerçekte kendi içinde bir tutarlılığa mı sahip? Başka türlü, insanın bir hikâyesi nasıl olur, tutarsızsa… Belki de bütün dert, hikâyesizlik; herkesin kendini rahatça içinde bulabileceği bir hikâyenin yokluğu… gEZENTİ şEREF ~…

İşte, bir kuyuda bir başıma kalakalmışım gibi geliyor örneğin karanlık ve soğuk bir sığınakta parmak hesabı yaparken. Tıpkı derin bir kuyuda sıkışmış gibi. Karanlık, rutubetli, havasız bir kuyu bu. Zaman durmuş. Korkularım, her şey karmakarışık gibi üstüme üstüme… Çıkış peki? Sabır. Elbette o kuyunun dibinde bir ufacık gün deliği bulacağım.…